چقدر این دوست‌داشتن‌های بی‌دلیل

... خوب است

مثل همین باران بی‌سوال

که هی می‌بارد ....

که هی اتفاقا آرام و

شمرده

شمرده

می‌بارد....

                                                                                                سید علی صالحی

*******

بگذار زمان روی زمین بند نباشد

حافظ پی اعطای سمرقند نباشد

بگذارکه ابلیس دراین معرکه یک بار

مطرود  ز درگاه خداوند نباشد

مجنون به بیابان زد و لیلا... ولی ای کاش

این قصه همان قصه که گفتند نباشد

ای کاش عذاب نرسیدن به نگاهت

آن وعده ی نادیده که دادند نباشد

یک بارتو درقصه ی پرپیچ و خم ما

آن کس که مسافر شد و دل کند نباشد

آشوب،همان حس غریبی ست که دارم

وقتی که به لب های تو لبخند نباشد

درتک تک رگهای تنم عشق تو جاریست

در تک تک رگهای تو هرچند نباشد

من می روم و هیچ مهم نیست که یک عمر...

زنجیر نگاه تو که پابند نباشد

...

وقتی که قرار است کنار تو نباشم

بگذار زمان روی زمین بند نباشد ...

                                                                                رویا باقری

 

پای من

            پینه جاده

  چشم تو

                چشم انداز باران  ...

 حال تو بگو

                        کدامیک تشنه تریم  ... !

                                                                              سیمین

*******

 چه نا اميد و خسته ام از اين فضاي لعنتي
كسي نفس نمي كشد در اين هواي لعنتي

نشسته اند در كمين ، گلوي اعتراض را
تفنگ هاي آهني فشنگ هاي لعنتي

همیشه موقع غروب دلم چه تنگ می شود
براي جرعه اي شراب و يك صفاي لعنتي

فكوس كرده اي مرا درون لنز بي كسي
بگير عكس تازه اي از اين نماي لعنتي

نشسته ام درون خود درون غربتي غريب
چرا رها نمي شوم از اين كُماي لعنتي

دوباره كوچه پُر شد از صداي عاشقانه اي
چه داغ ها كه تازه شد از اين صداي لعنتي

چرا سياه مي شود تمام لحظه هاي من
نمي رود ز خانه ام غم و عزاي لعنتي

در اين سراب گم شدم ، به خانه ات ببر مرا
كه وا نمي كند كسي دري براي لعنتي

جواب اين سوال ها گمان كنم به دست توست
تو اي نشسته در دلم ، تو اي خداي لعنتي

                                                                          سید فرهاد توحیدی

آفتابگردان خانه ام
روزهاي ابري هم 
                     باز مي شود...
خدا حفظت کند !

                                                                                                   احسان پرسا

 

درخت بود و تو بودی و باد، سرگردان

میان دفتر باران، مداد سرگردان

تو را كشید و مرا آفتابگردانت

میان حوصله گیج باد سرگردان

همیشه اول هر قصه آن یكی كه نبود

نه باد بود و نه تا بامداد سرگردان

و آن یكی همه ی بود قصه بود و در او

هزار و یك شب و صد شهرزاد سرگردان

تمام قصه همین بود راست می گفتی :

تو باد بودی و من در مباد سرگردان

جهان تب زده، انسان عصر یخ بندان

و من میان تب و انجماد سر گردان

ستاره ها همه شومند و ماه خسته من

میان یك شب بی اعتماد سر گردان

مرا مراد تویی گرچه بر ضریح تو هست

هزار آینه ی نا مراد سرگردان

نماد نام تو بود و نماد ناله من

هزار ناله در این یك نماد سر گردان

................................................

................................................

درخت كوچك تنها به باد عاشق بود

                                     و  باد

                                              بی سرو سامان

                                                                      و  باد

                                                                                سر گردان

تمام قصه همین بود، راست می گفتی !

                                                                محمد حسین بهرامیان

پ.ن:"والیوم های نشسته" به روز شد.

 

گور بابای عینک
عاشق تر از همه ما
موش کوری ست
که زیبایی جفت اش را
چشم بسته باور می کند

                                                                                              ساغر شفيعي

 .:.:.:.:.:.:.:.:.:.

من با توام ، بغل به بغل، چرخ می زنم
با واژه های مست غزل چرخ می زنم

« بگشای لب که قند فراوانم آرزوست »
من هم به روی موج عسل چرخ می زنم

هنگامه ای ست ! زلزلت الارض ..چشم تو !
زل می زنم به عمق گسل ؛ چرخ می زنم

هر عشق حاصل عطشی جاودانه است
من تا ابد درون ازل چرخ می زنم

من چرخ می زنم که بمیرند غصه ها
انگار بر مدار زحل چرخ می زنم *

با مولوی به شعشعه شمس می رسم
با «کاروان» شیخ اجل چرخ می زنم **

هم صوفیانه می زده ام با خود خدا
هم کافرانه دور هبل چرخ می زنم

در کافه ها ، معابد بودا و خانقاه
در سومنات و تاج محل چرخ می زنم

شادی رسالتی ست که بر دوش آدمی ست
پس روی سازمان ملل چرخ می زنم !

دنیا شده عفونت تکرار در سکون
پس تیغ می کشم به دمل ؛ چرخ می زنم

شاید که شیر نیستم اما کلاغ چه ؟!
روباه زادگان دغل ! چرخ می زنم !

[]
تا این کلاغ را برسانی به خانه اش
بانوی من ! درون غزل چرخ می زنم ...

                                                                                              سیامک بهرام پرور

 

* در نمادشناسی ، زحل الهه و نشانه مرگ و نیستی نامیده می شود.

** "ای کاروان آهسته ران کآرام جانم می رود" -  سعدی.  

درسته كه اينجا همه پاييزا رو دوست ندارن

پاييز كه از راه برسه پا روي برگاش ميذارن

اما شايد تو زندگي يه بغض خيس و كال دارن

چندتا غم و يه حسرت و آرزوي محال دارن

*******

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ، ترا با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
پس ازیک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس
تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید، با حسرت جدا کردم
و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:
دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی
و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم
تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم
همین بود آخرین حرفت
و من بعد از عبور تلخ و غمگینت
حریم چشمهایم را بروی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم
نمی دانم چرا رفتی
نمی دانم چرا ، شاید خطا کردم
و تو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی
نمی دانم کجا تا کی برای چه
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید
و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت
تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود
و بعد از رفتنت انگار، کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد
کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد
و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد
هنوز آشفته چشمان زیبای توام
برگرد
ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد
و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید
کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت
تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست
و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل
میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمی دانم چرا شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم 
  

پ.ن : دلم نمی خواست این شعر رو در این زمان ارائه کنم.

پ.پ.ن : " واليوم هاي نشُسته " به روز شد.

پ.پ.پ.ن: این شعر از من یا آدم ساده نیست و نام شاعر آن در پ.ن پست بعدی ذکر خواهد شد.

صدای قلب نیست 

صدای پای توست

که شب ها در سینه ام می دوی

 

کافی ست کمی خسته شوی

کافی ست بایستی...

 

ني لبك با پنجره گرم رفاقت مي شود

دل به دريا مي زنم غرق كسالت مي شود

باز اندوه دلي برمي خورد بر دفترم

آن زمان وقتي دلم سرگرم غارت مي شود

در كنار كوچه هاي بي كسي گم مي شوم

پيش چشماني كه لبريز حقارت مي شود

عشق را گم مي كنم سر مي زنم بر هركجا

مقصدم دشت نگاهي پرمحبت مي شود

سهمم از انبوه دلهاي شكسته آن يكيست

آن كه با بي همزبانان گرم صحبت مي شود

كفتر عشقم شبي پر مي كشد از اين ديار

خاطراتم قصه اي از يك حقيقت مي شود

چشمه اشكم ندارد طاقت جاري شدن

رنگ احساس من از رنگ نجابت مي شود

قصدم از لبخند تو شيدايي و سرمستي است

اين دل آشفته ام دائم ملامت مي شود

شب كنار پنجره غصه دلم را مي كشد

پيچك ديوارمان غرق كدورت مي شود

رو به مهتابم اگر يك دم رها سازد مرا

پاسخ چشمي كه سرشار از صداقت مي شود

پيش پاي عاشقي جان مي دهد پروانه ام

در خيال گل كه از جنس خجالت مي شود

پشت احساس بنفشه پشت اشك نسترن

پشت اندوه شقايق باز خلوت مي شود

آسمان خاموش و تاريك و دلم پر از خيال

بعد از اين كنكاش سهمم تازه حسرت مي شود

                                                                       مینا جعفرپور

پ.ن: طرح نوشته از" گروس عبدالملکیان " 

پ.پ.ن:"واليوم هاي نشُسته" به روز شد.

                                      

سعی کن با همه چیز کنار بیایی

فرار نکن

زمین به طرز احمقانه ای گرد است...!!

                                                    رسول یونان

 

من خنده ی خردادم، مهجور شدن بهتر

در مجلس بدنامان، مشهور شدن بهتر

من جرأت خاموشم، من حق فراموشم

تا دار من آماده ست، منصور شدن بهتر

تا گوهر فرهنگی، در چشم کسان ننگی

در منطق سرهنگی، منفور شدن بهتر

من تهمت ناموسی، من تخم دموکراسی

تا وصله چنین باشد، ناجور شدن بهتر

آغوش که نا امن ست، لبخند که نیرنگ است

از حلقه ی نزدیکان، هی دور شدن بهتر

در عفت بد هیزان، تقوای من آلوده ست

چشم از همه می بندم، این کور شدن بهتر

بدنوشی هم کیشان، جمهوری درویشان

از محضر هم ریشان، معذور شدن بهتر

                                                           عبدالحمید رحمانیان

صفر را بستند

كه ما به بيرون زنگ نزنيم!

از شما چه پنهان...

ما از درون زنگ زديم!

******************

شا نه به شا نه در خیابان ، مرد و زن ممنوع

با هم نشستن ، شعر خواندن ، گپ زدن ممنوع

 

حرف از هرآنچه طعم شور زندگی دارد

در اختلاط سایه های تن به تن ممنوع

 

اینجا نباید خیس بود و خواند یا خندید

تا زیر باران رفتن وعاشق شدن ممنوع !

 

اینجا مذاق روزها لبریز کافور است

هرچه سپبد اینجا به جز برف کفن ممنوع!

 

بر تابلو توی مسیرزندگی کردن

یک روزبنویسند:آری مطلقا ممنوع!

 

آنها فقط باید نهاد جمله ها باشند

اینجا ضمیر او، شما ، تو ، ما  و من ممنوع

 

پالایش قاموس ها را کرده اند آغاز

میبوسمت ممنوع و گل ممنوع و زن ممنوع

                                                                                           رضا علی اکبری

 

پ.ن:عنوان پست از "شهيار قنبري"

پ.پ.ن:طرح نوشته از "اكبر اكسير"

پ.پ.پ.ن:هولدن نامه (واليوم هاي نشُسته) به روز شد.

 

شمردن بلد نیستم

دوست داشتن بلدم

و گاهی شده

یکی را دو بار دوست داشته باشم

و دو نفر را یک جا!

چه کار می شود کرد؟

دوست داشتن بلدم

شمردن بلد نیستم!...

******************

بیا گناه ندارد به هم نگاه کنیم

و تازه داشته باشد ، بیا گناه کنیم

 

نگاه و بوسه و لبخند اگر گناه بود

بیا که نامه اعمال خود سیاه کنیم

 

بیا به نیم نگاهی و خنده ای و لبی

تمام آخرت خویش را تباه کنیم

 

نگاه ، نقطه ی آغاز عاشقیست بیا

که شاید از سر این نقطه عزم راه کنیم

 

اگر به خاطر هم عاشقانه بر خیزیم

نمی رسیم به جایی که اشتباه کنیم

 

برای شادی و سرخوشی لحظات هم که شده

بیا ، گناه ندارد ، به هم نگاه کنیم

 

پ.ن:طرح نوشته از آیدین روشن.

اشتباه،تداعی عبور لحظه هاست

                                             وقتی که چشمانت

                                                                        به آیینه های خیس می نگرند

*******

من مثل یک سرگیجه، می مانم بین زمین و آسمان گاهی
تب می کنم، دلشوره می گیرم، از حرف های دیگران گاهی

یک وقت هایی مثل کوه یخ ،در انجمادم ،قطبیم، ماتم
اما به وحشت می کشد کارم مانند یک آتشفشان گاهی

مادر نمی گوید که می داند اما خودم حس می کنم، شاید-
می بیندم در حال خندیدن با گریه های بی امان گاهی

این بار هم نسخه وجودم را در نفرتی موهوم می پیچد
اما نمی بخشد به چشمانم یک خواب آرام شبانگاهی

من هیچ چیزم نیست می دانم، دیوانگی؟ این ها همه حرف است
تنها کمی روحم پریشان است از دوریت ای مهربان، گاهی-

- یک اتفاق خیس را مردم یک سنگ قبر ساده می دانند
نه... تو... هنوز... اینجا... بگو هستی، ظاهر شو در چشمانشان گاهی

من مشکلی مانند یک دردم ، درمان من مرگ است باور کن
این را خودت گفتی که مشکل را حل می کند تنها زمان گاهی

                                                                                                       لیلا تقوی مطلق

پ.ن: وبلاگ "واليوم هاي نشُسته" به روز شد.

 

گاهی زندگی مثل نفس تنگی می شود..

                                            مثل ایست قلبی!

گاهی نفسم تنگ می شود...

                                   گاهی قلبم می ایستد...

و هیچکس نفس نمی شود...

                         و هیچ کس شوک نمی شود...

و خدا با کتابی زیر بغل

                             و ریشی تا روی زمین

                                                       با پوزخندی فیلسوف مآبانه

                                   مرا از جهنمی می ترساند

                                                                 که سالهاست  در آن می سوزم..

                                        جهنم همین جاست!!

                                                                   شک نکن....

○                             ○                             ○

 

  تــِم ِ فیلمنامهء عمرم ، یه جور اکسپرسیونیسمه

  یه ژانر ِ تیره از مردی که درگیره مازوخیسمه

 

  کسی که با خودش جنگید ، کسی که مرگه فریاده

  یه مرد خیلی معمولی!  یه مرد سادهء ساده

 

  شاید این شعر بی رنگم آنونس ِ ساده ای باشه

  از این فیلم ِ نوآری که نخ عمرم تو دستاشه

 

  همون برداشت اول بود که من رو از خودت دیدی

  (لوکیشن ; یه جهان ِ سرد) ، سکوت کردی و خندیدی

 

  یکی فریاد زد : حرکت ! منو ، حسی به وجد آورد

  همونجا قصهء عادت توی ِ سینه ام کلاکت خورد

 

  می دونستم که این فیلمه ! می دونستم کجا هستم

  خودآزاری به دست عشق ;  دوباره چشمامو بستم

 

  جهان بی وقفه زیبا بود... منو دل غم نمی خوردیم

  برای بهترین احساس ، چه اسکارها که می بردیم...

 

  تو کم کم دور شدی از من ، سقوط من مسجل شد

  اپیزودهای دوست داشتن ، به دلتنگی مبدل شد

 

  سکانس خوب این قصه مثه همیشه کوتاه بود

  موتیف ِ فیلم بعد از تو فقط بغض و تب و آه بود

 

  یکی داد می زنه : کات کن!! ولی من خسته مو میرم

  حواسم نیست به کارگردان! من از جون خودم سیرم

 

   فلاش بک می زنم حالا ، به شبهایی که روشن بود

  به اون روزای ِ نوستالژیک ، که نقش ِ اولش "من" بود

 

  "سوپر استار"  اون روزا ، تو این روزا یه شبگرده!

  برای بدترین بازی ، تمشک ها رو درو کرده...

                                                                                              محسن شیرالی

پ.ن: توضیحاتی پیرامون بعضی واژه های بکار برده شده در ترانهء "سوپراستار" :

1. اکسپرسیونیسم : نهضتی ادبی- هنری است که درفاصله ی سالهای 1903 تا 1933 درآلمان به وجود آمد. ویژگیهای این نهضت نگریستن به جهان ازدریچه ی عواطف واحساسات است . درآثار اکسپرسیونیستی ، واقعیت به همان شکل که به نظر هنرمند می رسد، بیان می شود.

2. آنونس : فیلم کوتاهی که برای تبلیغ و معرفی یک فیلم تهیه می شود.

3. نوآر : نوآر در فرانسه به معنای سیاه و فیلم نوآر به فیلم سیاه معنی شده است. 

4.موتیف: عبارت است ازعنصر یا عناصری از فیلم که به صورت معناداری تکرار می شوند.

5. تمشک : یا همان تمشک طلایی ، نقطه مقابل جایزه اسکار است و به بدترین ها تعلق میگیرد.

تو امروز متولد شدي

            و من باز هم به نام تو

                            زندگي را جشن گرفتم

                                                    و ثابت كردم

                                                             شماره ي شناسنامه ات

                                                                       هنوز هم عدد معتبري است

براي شمارش

م

ع

ك

و

س

.

.

.

پ.ن : از شما دعوت مي شه تا در مسابقه توصيف " هولدن و آدم ساده" در يك جمله  ، شركت كنيد.مهلت شركت در مسابقه تا آخر همين هفته مي باشد.
پ.ن : مژده ، مژده... دست نوشته هاي ما دو نفر تا آخر اين هفته بروي وبلاگ جديدي قرار خواهد گرفت .

سلسه ی موی دوست حلقه دام بلاست

 هرکه در این حلقه نیست فارغ از این ماجراست

*************

من اندر خود نمی یابم که دست از دوست برتابم

 بدار ای دوست دست از من که طاقت رفت و پایابم

*************

بار فراق دوستان بس که نشست بر دلم

می روم و نمی رود ناقه به زیر محملم

*************

دل من نه مرد آنست که با غمش بسازد

مگسی کجا تواند که بیفکند عقابی

*************

بسا نفس خردمندان که در بند هوا ماند

در آن صورت که عشق آید خردمندی کجا ماند

پ.ن: هم بازی های عزیز،من فعلن اینه یادم میومد این دلیل بر نقص شاعر نیست...

پ.ن: دوشنبه هفته دیگه این جا جشن تولد داریم . اگه گفتید تولد کیه...؟

   تو به من مي خندي...

                          من صدا مي زنم :

                                            " آي ، باز كن پنجره را "

                                                                          ... پنجره را مي بندی

                                               **********************

سفر سلامت عشق من

سفر شروع حادثه س

تو چشم خیس فاصله

نگاه تلخ وسوسه س

 

هق هق این ترانه و

اشکای من پشت سرت

تو روزگار بی کسی

تازه شده همسفرت

 

پاییــز رفتن تو و

برگـای زرد دفترم

بهـار میاد پشت دلم

هی می ذاره سر به سرم

 

سفره ی هف سین د لم

بهش یه سین اضافه شد

سال هزار و سیصد و ...

سفر ازت کلافه شد

 

راه تو آخر نداره

نه کم نمیاری نفس

مسافر همیشگی

مسیر تو یک طرفه س

 

گونه ی بارونی من!

همه جا آفتابی شده

بسه دیگه گریه نکن

چشمای من آبی شده

 

تو عصر آهنی دلِ

موندنی پیدا نمی شه

عشق و سفر بسته به هم

کوره گِره ش وا نمی شه

 

ثانیــه های آخر ِ

نفـسای ساعتــمه

سفر سلامت عشق من

رفتـن تو عادتــــمه

                                                                                 آیدا پوریا نسب

پ.ن:طرح نوشته وعنوان از مرحوم حمید مصدق

پ.ن:هفته گذشته من کامپیوترم مشکل داشت و آدم ساده وبلاگ رو به جای من روز کرد. اما این هفته آدم ساده هم سیستم نداره و من دارم به جاش مطلب می نویسم و فکر می کنم اگه قرار به تکرار طبیعی اتفاقات باشه هفته دیگه اصلن وب به روز نشه...

پ.ن:این آقای آدم ساده این هفته هوس ترانه کرده بود که ما هم اطاعت امر کردیم...

او آمــد  و  دســت  بـــر قـــضـــا بــا آتــش                     تـو رفـتـی و شـعـلـه گــر گــرفــت از ذاتــش

من ماندم و معنی  اش به این سادگی است                     گــور پــدر  شــاعــر  و  ا حــسـا سـا تــش*

***********************

مثل کسی که کنج حرم بغض کرده است

شعری عجیب توی سرم بغض کرده است

مثل همیشه گریه امانم نمیدهد

قلبم شکسته و جگرم ... بغض کرده است

در غربت کبوتر از دست رفته ای

مادر نشسته و پدرم بغض کرده است

اینجا کجای غربت و دلتنگی است که

حتا هوای دور و برم بغض کرده است

اینجا مگر کجاست که اینگونه مادرم

در فکر این که من بپرم بغض کرده است

"من" روی چارچرخه ی سردی که سالهاست ...

دائم دچار غصه و دردی که ....  سالهاست

پایم نمیکشد بدنم را به سمت تو

اما کبوترانه تنم را به سمت تو

پرواز میدم و زمین میخورد مرا ....

...........................................

مثل کسی که کنج حرم گریه میکند

مادر نشسته و پدرم گریه میکند

                                                                                               مهتاب یغما

 * اکبر یاغی تبار

دل بی تو درون سینه ام می گندد                              غم از همه سو راه مرا می بندد

امسال  بهار  بی  تو  یعنی  پاییز                                تقویم به  گور  پدرش می خندد

*********

سکوت سـین هـفتم تحـویل سـال من

یک لحظه مکث اول فکر و خیال من

 

هـفـتاد سـین فـدای نگاه جـنوبی ات

آتـش زدی به شـالی سـبـزشـمال من 

 

این مهره های مار به دردت نمی خورد

چشـمت کشیده جور جهان را غزال من

 

 فکر کسی به غیر تو جرات نمی کند

یـک لـحـظه راه بـیـابـد بـه حـال مـن 

 

حال منی که نعشه ی عشق تو بوده ام

دارد رسـوب می کند ایـنجـا به فال من 

 

یعنی که سرنوشت عجیبی است زندگی

کـولی دلـش گرفت از عـشـق محال من

 

 این عکس ها که گوشه ی البوم نشسته اند

حــس غـــریــب اوج تــو انـد و زوال مــن

 

 خـیـر سـرم به جـرم تــو شاعـر شـدم ولـی

یک مشت واژه می شود این قیل و قال من

 

 عاشق تر از همیشه تو را درک می کنم

اصـلا فــقـط بـیـا به تـمـاشـای حـال مـن

 

 حالا دلم به ماهی این سفره دل خوش است

شـایـد دعـا کـنـد کـه بـمـانـی تــو مـال مـن

                                                                                   مقداد تکلو زاده

پ.ن:رباعی از جلیل صفر بیگی

... دارم

به جاي نقطه چين هر چه مي خواهي بگذار

درد، بغض، نياز

اما دوستت را نياور !

 

فریاد می شوم  به صدایت نمی رسم

باران  که می شوی به هوایت نمی رسم

سبقت گرفته خواب و خیال تو از دلم

هی می دوم و باز به پایت نمی رسم

شیطان نشسته پشت نگاه برهنه ات

گمراه می شوی به خدایت نمی رسم

...

ـ لحن لجن گرفته دو چشمان سبز تو

با قلب مرده می زند انـگـــــار نبض تو

حال مرا بــهم زده ایــن بوی خنــده ات

این عشـــوه ی زنانه و عـشــق زننــده ات

این تخت و این اتاق تو را خواب دیده است

کابوس ثـــابتـــــی که خدا آفـــریده است

این خانه شاهد است... وَ قاضی بیاورید

یک عضو تازه تر به بازی بیاورید!

...

یک شب فقط برای خودت اعتراف کن

من را بکش ولی هوست را غلاف کن

این ضربه ی خلاص  دلی خون و خسته است

امضا : کسی که زیر خیانت شکسته است!

                                                                 آیدا پوریانسب

پ.ن : طرح نوشته از آقای  " احسان پرسا "

 

می خندی؟!

... !

کاري نکن نگاه به دمپايي‏ات کنند
از روي شست پات شناسايي‏ات کنند

با دايي ات به پارك محله برو ولي
كاري نكن نگاه به زن دايي‏ات كنند

هشدار! بوي دايي خود را به خود مگير
كافي‏ست اين بهانه كه بودايي‏ات كنند

هرجا مرو براي فقط لوح ياد بود
تا در هواي كنگره هر جايي‏ات كنند

هرگز به بستري شدن خويش تن مده
بگذار تا معالجه سرپايي‏ات كنند

در بخش گوش و حلق بعيد است دكتران
كاري براي مشكل بينايي‏ات كنند

با قهوه‏ي قجر كه شنيدي چه كرده‏اند!
ترسم همين معامله با چايي‏ات كنند

هرگز به شغل عاريتي اعتنا مكن
حتي اگر ضمانت اجرايي‏ات كنند

تنها نمي‏شوي تو اگر دلبران شهر
فكري براي معضل تنهايي‏ات كنند

با مجريان مسكن شهرت فقط بگو
كاري براي مشكل بي‏جايي‏ات كنند

آري شروع مفسده از شست پاي توست!
كافي‏ست يك نگاه به دمپايي‏ات كنند

                                                                                             ناصر فیض

من چند خیابان آن طرف تر

                 به تو می رسیدم

                             از تونل بزرگ رسالت 

                                                  بزرگراه همت

                                                             زودتر که می روی

                                                                  «سِد خندان» هم گریه اش می گیرد!

 

او می کشد همیشه مرا سمت این گناه

با بوسه های سردتر از...با...فقط نگاه

 

که زل زده هنوز به من....توی دفترش:

ده خط نوشته است فقط :آی بی کلاه!

 

هی دورخیز می کنم ازپل زدن به تو

می افتم از تمام جهان توی پرتگاه

 

حس/می... گرفت دست مرا توی دست هاش

حسی شبیه ِ رد شدن از یک بزرگ راه

 

می ترسم از صدای ِ...بهم می خورد دلم

از خوردن ِ دوباره ی یک قرص ِ اشتباه!

 

از این «دریچه» سمت کسی می روم که «باز»

من را فروخته است به یک سکه ی سیاه!

                                                                           صدیقه حسینی

تو آخرین غزلی: نغمه ای جسورانه

بدون وزن و ردیفم ببین: غریبانه

 

تو را به قافیه هایم سپردم و رفتم

هزار آینه تکرار شد صمیمانه

 

میان فصل چهارم رسیده بودی تو

به پیشواز حضورت: دلم بهارانه

 

هوای حافظ و یک شب تفالی با تو

حریص دیدن یوسف: ببین چه گرگانه

 

تو را میان غزل های دیشبم آرام

به نیل دادم و فرعون هم صبورانه

 

به انتظار غزل های تازه اش با تو

کنار نیل قدم می زند عجولانه

    

دوباره قافیه هایم سماع می رقصند

غزل غزل به هوایت ببین چه رندانه

                                                                                                      فرشته بحرانی

تو را گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب
 بدینسان خوابها را با تو زیبا می کنم هر شب

تبی این گاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه
چه آتشها که در این کوه برپا می کنم هر شب

 تماشایی است پیچ و تاب آتش ها .... خوشا بر من
 که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب

مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست
 چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو
 که این یخ کرده را از بی کسی ، ها می کنم هرشب

 تمام سایه ها را می کشم بر روزن مهتاب
 حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب

 
دلم فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش
 چه بی آزار با دیوار نجوا می کنم هر شب

 
کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی ؟
که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب

                                                                               محمد علی بهمنی

نام تو را شنید دلم شد سبوی خون
لحظه به لحظه پای غزل رفت توی خون

لحظه به لحظه هر چه سرودم شهید شد
جاری شد از دو سمت دهانم دو جوی خون

ماندند هاج و واج جهان توی بیت هام
از پشت سر قوافی و از روبروی ؛ خون

نوشتن یک جمله،به تصویر کشیدن گل های سرخ ، ساختن یک نغمه از پیوند نت ها، همگی با بی تابی است که به دست می آید.این بی تابی است است که آثار هنری را شکوهمند می سازد و از راز آنها پرده برمیگیرد.عشق راستین نه در بند کلمات است ، نه سنگها ، نه رنگها و نه نتها. عشق راستین جز سکوت وصبوری چیزی نمی داند مثل وقتی که ما پیش از موقع سر قرار میرسیم.

 

پایان گره، همیشه گره، ابتدا گره...
مفعول فاعلات مفاعیل فا... گره

من بودم و خیال دل انگیز او شدن
او بود و فکر پر زدن از... سالها گره!

مانند زندگی که فقط یک بهانه بود
یا نقطه تلاقی دلهای ما: " گره "

دنیای ساده دل من هم بهانه بود
یک ریسمان سست... و تا انتها گره

این رسم زندگیست که باید عبور کرد
تا لحظه ای که خورد به یک آشنا، گره!

فال مرا بگیر عجوز جهنمی!
مرگست؟ زندگیست؟ جداییست؟ یا... گره؟

دیگر نمی کشید، ولی حیف! پاره شد!
دنیای ما که بود به هم وصل، با گره!

آزاد شد از آن قفس و روز او هنوز
هر لحظه میزند به شب خود مرا گره

در لابلای تلخی خود، طعم شهد داشت
تقدیر من که خورد به شعر خدا... گره

معشوق زنده ماند... وعاشق، تمام شد
هر دفعه با جدایی و این بار : با گره!

                                                                                           سمانه رضایی

بدون شرح برای هزار لحظه سکوت....

نمی شود که مرا در خودم رها بکنی

و بعد با همه بنشینی ادعا بکنی

 

که عاشق منی و حاضری به خاطر من

هزار بار صمیمانه جان فدا بکنی

 

از آن طرف ته قلبت اگر که دست دهد

بنای عشق رقیب مرا به پا بکنی

 

شکست پشت من از بار بی وفایی تو

نخواستی با من عاشقانه تا بکنی

 

من از قبیله دردم چگونه می خواهی

که حق عشق اصیل مرا ادا بکنی؟

 

دوباره فرصت جبران گرفته ای از من

که بلکه این گره را عاشقانه وا بکنی

 

قبول! قلب مرا باز هم نشانه بگیر

اگر خطا بکنی وای اگر خطا بکنی

                                                                                سید محمد بابامیری

سلام
این روزا اصلاً خوش نمیگذره مهم هم نیست که چرا....!
برای همین تصمیم گرفتم که کلاً بی خیالی طی کنم و به جاش شاعری رو که خیلی دوست دارم دست بندازم.کسی که اسمش منو یاد حماسه می اندازه ، کسی که منو یاد وطنم می اندازه و یاد خیلی چیزهای دیگه....
و اون کسی نیست جز مرحوم " مهدی اخوان ثالث " و شعر معروفش " زمستان " ...

((سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت))

دانشگاه آزاد است!

همان جا كه چلاندن اولين حرف الفبا هست!

و نرخ علم آموزي به نرخ خون بابا هست!

نفس ها نرم!سرها گرم!

حيا خواب و در ديزي ما باز است!

كبوتر….بي كبوتر

باز با باز است!

مدير من جوانمرد من اي فردين تر از فردين

بيا پهلوي من بنشين!

اتاق درس ما بس ناجوانمردانه تنگ است ..آي!

((دمت گرم وسرت خوش باد!))

سلامم را تو پاسخ گوي ودرب بسته بخت مرا بگشاي!

منم من دختر مردم!

منم من عاشق يانگوم

جواني گيج و سردرگم

منم آواره از كرمان و رشت و بهبهان و قم!

نه پر زورم نه پر شورم

همان بي پول بي پولم!

بيا گز كن زبانم را نترس از نيش زنبورم!

مديرا ساقي جيبت تمام هيكلش از قرض مي ترسد

و تا هفتاد و هف پشتش ز اسم درس مي لرزد!

مدير مالي!اي آقا

سراغت آمدم تا وام بستانم

كه شايد مدرك ريم دام دارام دام دام

بستانم!

چه مي گويي چك و سفته….؟!

فريبت مي دهد

اينها كه مي بيني

لباس دختر دخترعموي مادر همسايه مان حاجي قلي خان است!

و اين سرخي دستم يادگاري از يخ حوض ((زمستان)) است!

((سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت))

هوا دلگير،شكم ها سير، دل ها شير

پدر ها پير!

وجمعي همچنان با قيمت فرداي كشك آلود خود درگير!

صدايي گر شنيدي مي رسد از دور

يقيناً وز وز باد است!

دانشگاه آزاد است!

                                                                                              نسیم عرب امیری

سلام

اول از همه باید بگم از همه ی شما دوستانی که به انواع مختلف با من و خانواده ام ابراز همدردی کردید  «مخصوصاً آدم ساده » متشکرم. و برای همی شما آرزوی سلامتی و توفیق دارم.

اما باید بگم نمی دونم شاعر شعری که می خوام براتون بذارم کیه.پس هرکسی می دونه لطف کنه و تو نظراتش شاعر رو معرفی کنه.

خبر به دورترین نقطه جهان برسد
نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت
کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد

چه می کنی اگر او را که خواستی یک عمر
به راحتی کسی از راه ناگهان برسد

رها کنی برود از دلت جدا باشد
به آنکه دوست ترش داشته به آن برسد

رها کنی بروند و دو تا پرنده شوند
خبر به دورترین نقطه جهان برسد

گلایه ای نکنی بغض خویش را بخوری
که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که نه...!!!نفرین نمی کنم که مباد
به او که عاشق او بوده ام زیان برسد

خدا کند فقط این عشق از سرم برود
خدا کند که فقط آن زمان برسد

 

من درهمیشه های تو تکرار می شوم

در بین دست های تو بیدار می شوم

مثل تمام عقربه هامی خورم به صفر

حالاکه یک دقیقه شدم خوار می شوم

هی چرخ می روم و سرم گیج می خورد

درتیره های چشم خودم تار می شوم

شعری به دور حرف دلم پیچ می خورد

برسرخی لبان تو انکار می شوم

سقفم که بر سر تو یکی سایه می کنم

ازمن بترس عاقبت آوار می شوم

ازبس برای تو غزل تازه گفته ام

تکرار می شوی تو و تکرار می شوم

من دلخوشم به صبح که شب تا سپیده دم

دربین دستهای تو بیدار می شوم

                                                                                             محسن رزوان

به فکر زمزمه های تو نيستم استاد!

درست توی کلاسم و نيستم استاد!

 

اگرچه درس تو را خوب هم نمی دانم

حضور مبهم او را که بيستم استاد

 

نگاه منتظرم سمت در مردد بود

همان زمان که تو گفتی بايستم استاد!

 

حواس من پی اويی که از در آمد رفت

تو داد ميزدی ـ من با تو نيستم؟!...استاد!

 

قبول کن که من از هوش می روم وقتی

که در مقابل چشمش بايستم استاد!

 

اميد من به همين شنبه های تکراريست

تمام هفته به شوقش گريستم استاد!

 

مرا کنار کشيدی که ـ های!...عاقل باش...

تويی سياه ترين فرد ليستم!...استاد!

 

و جای سيلی حرفت به گوش عقلم ماند

ولی چه سود دوباره گريستم استاد!

اتفاقي نيامده افتاد، روي پاگرد سوم از بالا

توي افكار يك مسافر كه..."هيچ فرقي نكرده تا حالا!"

 

مثل سنگيني كسي در من، يا عبور دوباره اي از...عشق؟!

اتفاقي شبيه يك لبخند، پشت شايد يكي ازين درها !

 

پاي اين پله ها پريشان شد، روي اين پله ها دلش لرزيد

يادش آمد، درست اينجا بود ، التهابي شبيه يك رويا!

 

عصر روز سه شنبه اي غمگين،مثل روزي كه "عاشقت هستم"

مثل روزي كه " بي تو مي ميرم"، مثل روزي كه " بس كنيد آقا!"

 

تكه هايي شكسته از قلبي، روي دستان پله ها جا ماند

جسم يك مرد خسته راه افتاد، مسخ و غمگين و بي رمق، تنها

‌

با خودش گفت:" مرده گي تا كي؟! مرد كه... گريه مي كني؟"، "هرگز"

پس تمامش كن و بگو مردي، روي پا گرد سوم از... افتاد

 

                                                                                                               سمانه طالبی

لب به لب داده سيب هم با تو ، "ماه"  كج كرده " تــير " ِ ابرو را

توي تقويم ثبت خواهد كرد ، عشق بازي ِ اين دو زالو را

 

با توام ابرهاي فروردين ! سينه ات چاك ِ دامن ارس است

من اسير تن زمين شده ام ، به دهانت بگير اين قو را

 

سبلان در تو غرق خواهد شد ، توي آغوش خود كه ريخته اي

شيشه هاي ظريف و باريك ِعطر ليموي تند و خوشبو را

 

از لبت شير ميمكد فنجان ، مبل پهلو به پهلويت داده

نامجو در هواي حنجره ات ، هاي سر داده باز هوهو را

 

باد مضراب ميزند انگار ، روسري ِ مرا كه تار ، كه پود

مست كن ! بندري برقص ، ببين ، هرم تو ببر كرده آهو را

 

خنده هايت كه باد وحشي  نه ، مثل طوفان نوح ، ويرانگر

مي رمانند از درخت حياط ، هرچه گنجشك را ، پرستو را

 

بتكان شانه هات را و بخند ، من دلم لك زده كه پس بدهند

فاتح ِ اين دو كوه زلزله خيز ، شيره ي خنده هات - كندو-  را

 

پرده لو رفته پشت پنجره ها ، مي سپارد به گوش خسته ي شهر

شور آواز هاي بندري ات ، نفس ِ اين همه النگو را

 

نه تغزل ، حماسه ي محض است ، تن تو دشنه بر " درخت " تنم

"خنجر" ي از تبار " آيدا " ها ، نطفه بسته است ذهن شاملو را

 

از جنون شراب ، لب ريزي ، مست كردي و شعر ميريزي

فصل اردی بهشت از لب ِ تو ، خون درو كرده آلبالو را

 

بعد از اين قصه فرق خواهد كرد ، چشم وا كن ببين كه از دل شب

ماه افتاده توي چشمانت ، صيد كرده پلنگ ترسو را

                                                                                                             

                                                                                                         آیدا دانشمندی

دوستان عزیز می دونم که ممکنه تو نحوه نگارش شعر و یا بعضی از قافیه ها ایرادهایی وجود داشته باشه اما برای حفظ اصالت شعر سعی می کنیم تا در اون دستبردی ایجاد نشه.

کمی آهسته قدم بردار می خوا هم قبل از رفتنت آمدنت را مرور کنم! درست ميان پس کو چه های خالی ذهنم همانجا که تو را آغاز کردم...همانجا که نگاهت به من گفت:بی تو؟....حتی يک لحظه!...

در يک سلام سرد که گريا ن ادامه داشت

حسی به تلخی غم پايان ادامه داشت...

اينبار عمق فاجعه خيلی زياد بود

در شهر اضطراب دو انسان ادامه داشت!

رد می شديم با هم و در امتداد شب

حجمی وسيع از تب و هذيان ادامه داشت

اين آخرين کلام تو با من : ـ تمام کن!...

يک لحظه يک نگاه که حيران ادامه داشت

فرياد ميزدم که ...ـ نرو لعنتی...ببين..

حرف دلم...آهای!... به قران ادامه داشت

رفتی سکوت پشت سکوت و نگاه من

تا انتهای رد خيابان ادامه داشت!....

تا اين سکوت توی پرانتز غرور من

در چارچوب بسته ی انسان ادامه داشت

باران گرفت روی غرور شکسته ام

رگباراشک توی خيابان ادامه داشت!...

گاهی برای باور پاييز می توان

تا عمق يک هوای پريشان ادامه داشت!

شب رفته رفته محو شد اما ميان شهر

يک بارش شبانه کماکان ادامه داشت!....

                                                                                        مونا شجاعی

سلام به همگی

خوشحالم که بالاخره برگشتم.تا حالا دقت کردید موسیقی چقدر در زندگی شما تاثیر داره....؟

بخونید تا متوجه بشید.

 

شب و مرور تو و اضطراب؛موسیقی

سوال گم شده؛رد جواب؛موسیقی

و پارک؛خلوت تنهای با تو گم بودن

صدای شادی یک بچه؛تاب؛موسیقی

شبانه؛بازی سنگ و خطوط آبی حوض

و رقص ماه در امواج آب؛موسیقی

قدم سرودن من با تو روی سطر زمین

به حس مبهم یک انتخاب؛موسیقی!

سرود نم نم باران که از همین دیشب...

صدای قهقه ی اشک و خواب؛موسیقی

گذشته های بدون تو گم شدند؛ببین

رسیده صبح؛خدا؛آفتاب؛موسیقی

از این به بعد من و تو؛سکوت ؛پرسه زدن

وعشق؛ثانیه؛شب؛التهاب؛موسیقی

 

                                                                   مونا شجاعی سعدی

پر کن پیاله را
 کاین آب آتشین
 دیری است ره به حال خرابم نمی برد

 
این جامها که در پی هم میشود تهی
دریای آتش است که ریزم به کام خویش
گرداب می رباید و آبم نمی برد

 
من با سمند سرکش و جادویی شراب
تا بیکران عالم پندار رفته ام
تا دشت پر ستاره اندیشه های گرم
تا مرز ناشناخته مرگ و زندگی
تا کوچه باغ خاطره های گریزپا
تا شهر یادها
 دیگر شراب هم
جز تا کنار بستر خوابم نمیبرد

 
هان ای عقاب عشق
از اوج قله های مه آلود دور دست
پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من
آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد

 
آن بی ستاره ام که عقابم نمیبرد
در راه زندگی
با این همه تلاش و تمنا و تشنگی
با اینکه ناله می کشم از دل که : آب! ‌آب!
دیگر فریب هم به سرابم نمی برد
پر کن پیاله را....

 

                                                                                                   فریدون مشیری

 

 

کمی هوا توی سرنگ

بوسه ی سوزن روی دست

از مو واسم باریکتره

فاصله ی برد وشکست

 

گوش کن! صدامو میشنوی

هی تو خدا ، خدای منگ!

جا خوردی از دیوونگیم؟

خودت گفتی باهام بجنگ

 

به چیت می نازی دیگه تو؟

به اینکه عمرم دست توست؟

خلع سلاحت میکنم

شکست من، شکست توست

 

بهشت تو ارزونی

اون بنده های صالحت

قید همه چیزو زدم

درس خوبی میدم بهت

 

کمی هوا توی سرنگ

یه کم فشار تو رگ دست

(چشام دارن رو هم میان)

لعنت به برد... تف به شکست

 

خوبه ؟! تو هم یه کم بچش

از طعم باخت! از طعم جنگ

با اون همه اسم عجیب

شکست خوردی از یه سرنگ

                                                                                                                  محسن شیرالی

 * این روزا دیگه اصلا حال و روز خوشی ندارم .بعضی روزا از خودم بدم میاد وتنها به دو چیز فکر میکنم . تو و تابوت

خدا ؛

 

 خدا بود و زمین بود و عشق . . .

 

 

حوا آمد و آدم آمد و عشق . . .

 

 

حوا بود و آدم بود و عشق . . .

 

درخت بود و سیب بود و عشق . . .

 

 

حوا رفت وآدم رفت

 

 ماند : عشق . . .

 

 

تو آمدی و من آمدم و عشق . . .

 

 

                                                . . .  ؛

 

 

گفت : به چشمانش سجده کن !

 

 

به چشمهایت که سجده کردم ؛

 

 

من ماندم و خدا ماند و عشق . . .

 

سلاخی دیدم

         می گریست

به قناری کوچکی

              دل باخته بود

                                                                                                                      شاملو

رد پـایـت مـُژگـانـم را لگـدکـوب کـرد

 دوبـاره بـاز

                  کـه از ایـن دیـدگـان گـذر کنـی 

 پـایـت را در لابـلای مـُژگـانـم بـه بنـد مـی کشـم

 نـگـاهـم را کـوک مـی کنـم

                                       و تـو را

 بـه رقـص وا مـی دارم . . .

دلم نیومد این شعر دکتر یفیعی کدکنی رو کسی نخونه.حداقل برای من که حکم یک جور حرف دل رو داره.......

به جان، جوشم که جویای تو باشم

خسی بر موج دریای تو باشم

 

تمام آرزوهای منی ، کاش ،

یکی از آرزوهای تو باشم !

 

چون کبوتری شکسته بال و خمیده پشت ، انسانی کهن سال

آزموده پای پیاده در هوای سواره ای

گاهی شتابناک و گاهی آهسته ..

چون نسیم ، چون رود

نه ، انگاری دیواره ای مستحکم یا بلندای امواج خروشانی

چه میخوانیش !!؟

همان سونامی معروف

هرچه باشم هستم .. هرچه بودم نیستم

هنوز از این سکوت زجر آور

دقیقه های ماسیده در قامت ساعتی مبهم

از تمام نامردانی که مرا در خویشتن خویش مرده اند 

ترا میخواهم ...

با من بمان اما به شرط دل ، ایمان آورده ام

مابقی هرچه میخواهد باشد باتو بماند ...

اگر آنچنانی که به رفتن مشتاقی یا اگر چون امتداد احساسی زیبایی

هنوزم عاشقت هستم ..

                                                              

                                                                                                              پویا

تو واژه واژه شعری و  منم که خشت می زنم

                                                                 تو جلوه ی جمالی و منم که زشت می زنم

برای   دیدن   رخ   و   دو   چشم   آسمانیت

                                                                 نظر به ماه می کنم سر به بهشت می زنم