زیر این آسمان ابری

به معنای نامش فکر می کند 

گل آفتابگردان!               گروس عبدالملکیان

این پیرهن؛ چقدر.. .چقدر آرزو کند
تا مشتری بیاید و لطفی به او کند

تا کی بناست هرکسی از راه می رسد
خود را به زور در بغل من فرو کند

هرکس که میل داشت همآغوش من شود
هرکس...برای قیمت من گفتگو کند

دست مرا بگیرد و در یک اتاق تنگ
با چشم هیز آینه ها روبرو کند

در عطر های مختلفی غوطه می خورم
اما کجاست آنکه مرا بی تو، بو کند

یک عمر در طریقت ما طول می کشد
تا اینکه پیرهن به تنی تازه خو کند

دستی نخواست حکمت خیاط پیر را
در جیب های خالی من جستجو کند

من سالهاست خط غرورم شکسته است

ای کاش یک نفر مرا هم اتو کند. . . !                                         سعیدحیدری

پ.ن:والیوم های نشسته به روز شد

چقدر این دوست‌داشتن‌های بی‌دلیل

... خوب است

مثل همین باران بی‌سوال

که هی می‌بارد ....

که هی اتفاقا آرام و

شمرده

شمرده

می‌بارد....

                                                                                                سید علی صالحی

*******

بگذار زمان روی زمین بند نباشد

حافظ پی اعطای سمرقند نباشد

بگذارکه ابلیس دراین معرکه یک بار

مطرود  ز درگاه خداوند نباشد

مجنون به بیابان زد و لیلا... ولی ای کاش

این قصه همان قصه که گفتند نباشد

ای کاش عذاب نرسیدن به نگاهت

آن وعده ی نادیده که دادند نباشد

یک بارتو درقصه ی پرپیچ و خم ما

آن کس که مسافر شد و دل کند نباشد

آشوب،همان حس غریبی ست که دارم

وقتی که به لب های تو لبخند نباشد

درتک تک رگهای تنم عشق تو جاریست

در تک تک رگهای تو هرچند نباشد

من می روم و هیچ مهم نیست که یک عمر...

زنجیر نگاه تو که پابند نباشد

...

وقتی که قرار است کنار تو نباشم

بگذار زمان روی زمین بند نباشد ...

                                                                                رویا باقری

امروز شعری رو میذارم برای کسی که همیشه کنارم بوده تو سختی پشتمو خالی نکرده هوامو داره و هیچوقت نذاشته کمبودی تو زندگیم حس کنم.کلی گشتم اینو پیدا کردم.

خوش باشید         آدم ساده

ما را به بهشت راه نمی دهند.

به جهنم!

تا ابلیس نگاه تو هست من آدم نمی شوم!!!

 

جایش چقدر خالی است در شعر عاشقانه
یک اسم چار حرفی ، ساده کمی زنانه

یک اسم چون پرستو الهام بخش پرواز
بالاتر از ثریا تا سقف آسمان ِ –

- هفتم که نه ، چهارم ؛ مثل غرور لیلا
مثل نگاه شبنم در متن یک ترانه

مثل خودم که پر زد با باد تا افق ها
مثل قلم : « مولف مرده در این زمانه »

در باد غلت خوردن مثل گلوله ای گرم
در باد رقص کردن چون زلف تازیانه

در باد شعر گفتن [این بیت دست من نیست]
خودکار بیک آبی یک شعر عاشقانه

من مستِ مست بودن دیوانه باش هم تو
رو سر بنه به بالین خود می روم به خانه

این بیت اسم تو داشت/آتش به جانم انداخت
سا... سوخت زیر دستم آتش ، قلم ، زبانه

آتش گرفت سارا ...را... سا ... نمی نوشتم
باور کنید مردم بی عذر و بی بهانه

می ترسم از لبت سا... آتش زند لبم ...را
می ترسم از لبی که می کاودم شبانه

 سارا ... ( سه نقطه ) سارا . سارا ... ( سه نقطه ) سارا
این بیت دست من نیست ، می ریزد از دهان ِ ...

                                                                              محمد ارثی زاد

 

پای من

            پینه جاده

  چشم تو

                چشم انداز باران  ...

 حال تو بگو

                        کدامیک تشنه تریم  ... !

                                                                              سیمین

*******

 چه نا اميد و خسته ام از اين فضاي لعنتي
كسي نفس نمي كشد در اين هواي لعنتي

نشسته اند در كمين ، گلوي اعتراض را
تفنگ هاي آهني فشنگ هاي لعنتي

همیشه موقع غروب دلم چه تنگ می شود
براي جرعه اي شراب و يك صفاي لعنتي

فكوس كرده اي مرا درون لنز بي كسي
بگير عكس تازه اي از اين نماي لعنتي

نشسته ام درون خود درون غربتي غريب
چرا رها نمي شوم از اين كُماي لعنتي

دوباره كوچه پُر شد از صداي عاشقانه اي
چه داغ ها كه تازه شد از اين صداي لعنتي

چرا سياه مي شود تمام لحظه هاي من
نمي رود ز خانه ام غم و عزاي لعنتي

در اين سراب گم شدم ، به خانه ات ببر مرا
كه وا نمي كند كسي دري براي لعنتي

جواب اين سوال ها گمان كنم به دست توست
تو اي نشسته در دلم ، تو اي خداي لعنتي

                                                                          سید فرهاد توحیدی

سلام

امروز میخواستم یه شعر دیگه بذارم اصلا یه مدل دیگه شاید یه طرح نوشته ی بلنداما نشد.البته جناب آیت الله مانی(روحی فداه)امر فرمودند شعری که ایشون در نامه ای مهر وموم شده برای شخص بنده ارسال نمودند رو بذارم که ما چون از یه فقیه دیگه تقلید میکنیم امر ایشون برامون مسجل نشد و شعر خودمون رو میذاریم اما شعر حاج آقارو نیز در اولین کامنت ،خود بنده برای حضار قرائت خواهم کرد.اما چی شد که ما این شعر خودمون رو گذاشتیم و اون یکی رو نذاشتیم و اصلا شعر حاج آقا کار نشد بماند فقط بگم که این پست خیلی تغیرات داشت تا حدی که به طرح نوشته اش هم رحمی نشد و در زیر تیغ تیز خودسانسوری قرار گرفت واسه خاطر بعضی ها که دلشون نگیره و فکرای چپندر قیچی نکنن.به هر حال مارا به خاطر این حرکت ناپسند ببخشید اما چه کنیم که اسلام دست و پای مارا شدیدا بسته.

زیاده گویی نمیکنم برید شعر بخونید کیف کنید مارو هم دعا کنید که هر هفته واستون شعر میذاریم تا شمارو حالی به حولی کنیم

                                   آدم ساده

 

شب پاییزی
تنها به نام،بلند و دیرگذر است
ما هنوز
گرم تماشای یکدیگریم و سپیده
سر زده است...

از : انونو کوماچی
ترجمه : عباس صفاری

به سینه می زندم سر، دلی که کرده هوایت
دلی که کرده هوای کرشمه‌های صدایت

نه یوسفم، نه سیاوش، به نفس کشتن و پرهیز
که آورد دلم ای دوست! تاب وسوسه‌هایت

ترا ز جرگه‌ی انبوه خاطرات قدیمی
برون کشیده‌ام و دل نهاده‌ام به صفایت

تو سخت و دیر به دست آمدی مرا و عجب نیست
نمی‌کنم اگر ای دوست، سهل و زود ، رهایت

گره به کار من افتاده است از غم غربت
کجاست چابکی دست‌های عقده‌گشایت؟

به کبر شعر مَبینم که تکیه داده به افلاک
به خاکساری دل بین که سر نهاده به پایت

"دلم گرفته برایت" زبان ساده‌ی عشق است
سلیس و ساده بگویم: دلم گرفته برایت!

                                                   حسین منزوی

آفتابگردان خانه ام
روزهاي ابري هم 
                     باز مي شود...
خدا حفظت کند !

                                                                                                   احسان پرسا

 

درخت بود و تو بودی و باد، سرگردان

میان دفتر باران، مداد سرگردان

تو را كشید و مرا آفتابگردانت

میان حوصله گیج باد سرگردان

همیشه اول هر قصه آن یكی كه نبود

نه باد بود و نه تا بامداد سرگردان

و آن یكی همه ی بود قصه بود و در او

هزار و یك شب و صد شهرزاد سرگردان

تمام قصه همین بود راست می گفتی :

تو باد بودی و من در مباد سرگردان

جهان تب زده، انسان عصر یخ بندان

و من میان تب و انجماد سر گردان

ستاره ها همه شومند و ماه خسته من

میان یك شب بی اعتماد سر گردان

مرا مراد تویی گرچه بر ضریح تو هست

هزار آینه ی نا مراد سرگردان

نماد نام تو بود و نماد ناله من

هزار ناله در این یك نماد سر گردان

................................................

................................................

درخت كوچك تنها به باد عاشق بود

                                     و  باد

                                              بی سرو سامان

                                                                      و  باد

                                                                                سر گردان

تمام قصه همین بود، راست می گفتی !

                                                                محمد حسین بهرامیان

پ.ن:"والیوم های نشسته" به روز شد.

 

سلام

هفته ی پیش چند تن اساتید که به اینجا میان اعتراض کردن که چرا اشعار عاشاقانه میذاری بس کن دیگه این همه شعر عاشقانه رو ما هم این هفته تصمیم گرفتیم یه شعر عاشقانه بذاریم دوباره.از همبنجا اعلام میدارم تا اطلاع ثانوی اینجا فاز غم نداریم.دلمون نمیخواد غمناک شیم مگه زوره؟

حالا هم دیگه حرف بسه شعرو بخونید حالشو ببرید قبلشم طرح نوشته گذاشتم گولاخ!!!!!!!!

می گفت :

" جسارت می خواهد ! "

دیوانه ای که

سنگی به کوه می کوفت ....                    سینا بهمنش

 

با استکان قهوه عوض کن دوات  را
بنویس توی دفتر من چشم هات را
 
بر روزهای مرده تقویم خط بزن
وا کن تمام پنجره های حیات را
 
خواننده ی کتیبه ی چشم و لبت منم
پر رنگ کن بخاطر من این نکات را
 
ما را فقط به خاطر هم آفریده اند
آن گونه که خواجه و شاخ نبات را
 
نام تو با نسیم نشابور می رود
تا از غبار غم بتکاند هرات را

یک لحظه رو به معبد بودائیان بایست!
از نو بدل به بتکده کن سومنات را
 
حالا بایست! دور و برت را نگاه کن
تسخیر کرده ای همه کائنات را
 
تا پلک می زنی، همه گمراه می شوند
بر روی ما مبند کتاب نجات را ...                                علیرضا بدیع

گور بابای عینک
عاشق تر از همه ما
موش کوری ست
که زیبایی جفت اش را
چشم بسته باور می کند

                                                                                              ساغر شفيعي

 .:.:.:.:.:.:.:.:.:.

من با توام ، بغل به بغل، چرخ می زنم
با واژه های مست غزل چرخ می زنم

« بگشای لب که قند فراوانم آرزوست »
من هم به روی موج عسل چرخ می زنم

هنگامه ای ست ! زلزلت الارض ..چشم تو !
زل می زنم به عمق گسل ؛ چرخ می زنم

هر عشق حاصل عطشی جاودانه است
من تا ابد درون ازل چرخ می زنم

من چرخ می زنم که بمیرند غصه ها
انگار بر مدار زحل چرخ می زنم *

با مولوی به شعشعه شمس می رسم
با «کاروان» شیخ اجل چرخ می زنم **

هم صوفیانه می زده ام با خود خدا
هم کافرانه دور هبل چرخ می زنم

در کافه ها ، معابد بودا و خانقاه
در سومنات و تاج محل چرخ می زنم

شادی رسالتی ست که بر دوش آدمی ست
پس روی سازمان ملل چرخ می زنم !

دنیا شده عفونت تکرار در سکون
پس تیغ می کشم به دمل ؛ چرخ می زنم

شاید که شیر نیستم اما کلاغ چه ؟!
روباه زادگان دغل ! چرخ می زنم !

[]
تا این کلاغ را برسانی به خانه اش
بانوی من ! درون غزل چرخ می زنم ...

                                                                                              سیامک بهرام پرور

 

* در نمادشناسی ، زحل الهه و نشانه مرگ و نیستی نامیده می شود.

** "ای کاروان آهسته ران کآرام جانم می رود" -  سعدی.  

 

تو

رنگ می‌دهی

به لباسی که می‌پوشی

بو می‌دهی

به عطری که می‌زنی

معنا می‌دهی

به کلمه‌های بی‌‌ربطی

                                 که شعرهای من می‌شوند                     ساره دستاران  

هرگز نخواستم که بگویم تورا چه قدر
عاشق شدم؟ چه وقت؟چگونه؟ چرا؟ چه قدر؟!

هرگز نخواستم که بگویم نگاه تو
از ابتدای ساده این ماجرا چه قدر ـ

من را شکست،ساخت،شکست و دوباره ساخت!
من را چرا شکست؟ چرا ساخت؟ یا چه قدر...؟

هرگز نخواستم به تو عادت کنم ولی
عادت نبود حسی از آن ابتدا چه قدر

مانند پیچکی که بپیچد به روح من
ریشه دواند و سبز شد و ماند تا ... چه قدر ـ

تقدیر را به نفع تو تغییر می دهند
اینجا فرشته ها که بدانی خدا چه قدر ـ

خوبست با تو،با همه بی وفائیت
قلبم گرفته است،نپرس از کجا؟ چه قدر؟!

قلبم گرفته است،سرم گیج می رود
هرگز نخواستم که بدانی تو را چه قدر...                         نغمه مستشار نظامی

پ.ن:دوستان فکر میکنم هنوز سیستم نظر دهی بلاگفا مشکل داره
بابت این مشکل از همه معذرت میخوام
کسانی که نمیتونن کامنت بذارن به این ایمیل میتونن میل بزنن
adamesade@yahoo.com
خوش باشید

درسته كه اينجا همه پاييزا رو دوست ندارن

پاييز كه از راه برسه پا روي برگاش ميذارن

اما شايد تو زندگي يه بغض خيس و كال دارن

چندتا غم و يه حسرت و آرزوي محال دارن

*******

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ، ترا با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
پس ازیک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس
تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید، با حسرت جدا کردم
و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:
دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی
و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم
تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم
همین بود آخرین حرفت
و من بعد از عبور تلخ و غمگینت
حریم چشمهایم را بروی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم
نمی دانم چرا رفتی
نمی دانم چرا ، شاید خطا کردم
و تو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی
نمی دانم کجا تا کی برای چه
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید
و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت
تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود
و بعد از رفتنت انگار، کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد
کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد
و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد
هنوز آشفته چشمان زیبای توام
برگرد
ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد
و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید
کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت
تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست
و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل
میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمی دانم چرا شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم 
  

پ.ن : دلم نمی خواست این شعر رو در این زمان ارائه کنم.

پ.پ.ن : " واليوم هاي نشُسته " به روز شد.

پ.پ.پ.ن: این شعر از من یا آدم ساده نیست و نام شاعر آن در پ.ن پست بعدی ذکر خواهد شد.